Od kilku lat w szkole realizowana jest praktyka trójstronnych zebrań R–U–N, których głównym celem jest realne włączenie uczniów w proces refleksji nad własnym uczeniem się oraz wspólne planowanie ich dalszego rozwoju. Istotą tego działania jest przekonanie, że to uczniowie – przy adekwatnym wsparciu dorosłych – najlepiej potrafią określić swoje potrzeby edukacyjne i mogą podejmować odpowiedzialne decyzje dotyczące własnych postępów.
Zebrania R–U–N zakładają aktywny udział ucznia jako głównego uczestnika i współtwórcy procesu edukacyjnego. W ich trakcie uczeń dokonuje samooceny, omawia swoje sukcesy oraz trudności, a następnie wspólnie z rodzicem i nauczycielem ustala konkretne cele rozwojowe na najbliższy okres.
Rozmowa obejmuje zarówno aspekty dydaktyczne, jak i społeczne. Spotkania mogą dotyczyć m.in.:
analizy postępów edukacyjnych,
rozwoju kompetencji ucznia,
omówienia trudności i wyzwań,
ustalania celów edukacyjnych,
wzmocnienia umiejętności współpracy i komunikacji między stronami.
Spotkania odbywają się pod opieką wychowawcy, który pełni funkcję moderatora rozmowy. Rolą nauczyciela jest:
wspieranie ucznia w dokonywaniu samooceny,
czuwanie nad przebiegiem spotkania,
pomoc w formułowaniu realnych i mierzalnych celów,
dbanie o atmosferę dialogu i bezpieczeństwa.
Jednocześnie kluczową zasadą jest to, aby uczeń był aktywnym uczestnikiem spotkania i w jak największym stopniu sam wskazywał potrzeby oraz planował działania, które zamierza podjąć.
Proces realizacji spotkań R–U–N obejmuje następujące etapy:
przygotowanie ucznia do samooceny – praca z arkuszem refleksji,
zaproszenie rodziców i organizacja harmonogramu,
przeprowadzenie rozmowy według ustalonej struktury,
wspólne ustalenie celów edukacyjnych na dany okres,
podsumowanie i dokumentacja ustaleń,
monitorowanie realizacji celów przez ucznia, rodzica i nauczyciela.
Zebrania odbywają się cyklicznie, co najmniej raz w roku tak, aby efekty pracy były widoczne i można było je na bieżąco modyfikować. Obowiązkowo takie spotkanie odbywa się na podsumowanie I półrocza roku szkolnego.
Systematyczna organizacja zebrań R–U–N (rodzic–uczeń–nauczyciel) okazała się skutecznym narzędziem wspierającym rozwój uczniów oraz wzmacniającym współpracę szkoły z rodziną. Przyniosła ona wymierne efekty w postaci wzrostu motywacji wewnętrznej uczniów oraz większej świadomości własnego procesu uczenia się. Uczniowie częściej podejmowali refleksję nad swoimi postępami i potrzebami edukacyjnymi.
Jednocześnie zebrania te przyczyniły się do poprawy jakości komunikacji pomiędzy uczniem, rodzicem i szkołą, tworząc przestrzeń do partnerskiego dialogu i wspólnego planowania działań. Ważnym rezultatem było także rozwinięcie u uczniów umiejętności formułowania realnych, osiągalnych celów edukacyjnych oraz zwiększenie ich odpowiedzialności za własne postępy. W efekcie model R–U–N wspiera budowanie postawy sprawczości ucznia i sprzyja świadomemu, długofalowemu uczeniu się.